Cotranslate.Ru
Сайт переводов и переводчиков
Перевернутый Мир. Mundo Invertido. - Part 1
პორტალის დახურვის დრო მოვიდა. მაგნუსმა რამოდენიმე მთავარი ხელის მოძრაობით შეეცადა სამუდამოდ დაეხურა პორტალი, რადგან თავიდან აეცილებინა, სხვა სამყაროდან უცხო არსებების შემოღწევა.
ახლა, როდესაც პორტალი დახურა, მაგნუსს აუცილებლად უნდა მიეხედა იმ საშინელ არსებაზე, რომელიც კლერიმ და ჯეისმა მოკლეს, პარალელური სამყაროდან.
ჯადოქარმა დემონს გაურკვევლად შეხედა : მისი მაგია იმდენი ხანი იყო მიძინებული, რომ ჯერ კიდევ ვერ მოესწრო ბოლომდე მიჩვევა. მაგნუსმა ღრმად ჩაისუნთქა და მოკრებილი ძალებით, დემონის სხეულს აიძულა ჰაერში აორთქლებულიყო – ახლა ეს სხვისი პრობლემაა.
იგი სიამაყით აივსო და კიდევ ერთი ჩასუნთქვით, კიბეზე ასვლა დაიწყო. რამოდენიმე წუთის შემდეგ მაგნუსი, ისევ ცოცხალ წვეულებაზე აღმოჩნდა, სადაც არავინ იცოდა თუ რა საფრთხე ემუქრებოდათ, ცოტა ხნის წინ.
ჯადოქარი გასასვლელისკენ წავიდა და რამოდენიმე წამით გაჩერდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ დაენახა კლარისა და ჯეისი ამ სამყაროდან, რომლებიც ისე იქცეოდნენ თითქოს არაფერი მომხდარა, ხოლო მთავარი – ისინი ბედნიერები იყვნენ. ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდა, იმის გამოკლებით, რომ ახლა მისი მაგია ისევ მასთან ერთად იყო.
ბეინმა ნაბიჯებს აუჩქარა, რადგან ის ამ წვეულებაზე დაუპატიჟებელი სტუმარი იყო, და ის მანამ უნდა გასცლოდა აქაურობას სანამ ვინმეს კითხვები გაუჩნდებოდა. მან ნაბიჯებს აუჩქარა, იქით–აქით მიმოიხედა და ცდილობდა ზედმეტი ყურადღება არ მიექცია, მაგრამ როგორც ჩანს ალეკ ლაიტვუდის გამოხედვისგან მან თავის დაძვრენა ვერ შეძლო.
– როგორ იქნა გიპოვე! – წარმოთქვა ბიჭმა, თან კი მაგნუსს წინ გადაუდგა. – სად დაიკარგე?
მაგნუსმა ფართოდ გააღო თვალები. ახლა მას რაღაც შესაფერისი გასამართლება უნდა მოეფიქრებინა. მან მართლა სცადა რამი მოფიქრება მაგრამ ამისგან არაფერი გამოვიდა.
– მე უნდა წვაიდე – რამოდენიმე ხნის მერე უთხრა მაგნუსმა და გაიწია რათა თავისი გზა გაეგრძელებინა.
ალეკმა გაიცინა და იგივე მიმართულებით გაიწია, ისე რომ მაგნუსსე გზა გადაეღობა და ვერ შერეოდა ხალხის ბრბოს.
– კიდევ რამნდეჯერ შეეცდები ჩემსგან გაქცევას?
– არავისგან გაქცევას არ ვცდილობ, – თქვა მაგნუსმა, ხოლოს მისი ხმა გაბრაზებულივით ჟღერდა.
– კარგია! – წამოიძახა ალეკმა – მაშინ ჩემთან ერთად დალევ?
– მაგნუსმა კიდევ უფრო ფართოდ გააღო თვალები, როდესაც იგრძნო თუ როგორ ჩაჰკიდა ხელი–ხელზე ალეკმა და ბარის დახლამდე მიიყვანა.
ალექსანდრმა დასალევი აიღო და ერთ–ერთი მათგანი მაგნუსს მიაწოდა.
– კარგი, – დაიწყო ალეკმა, თან ფართოდ გაიღიმა. – მაგნუს ბეინ, მომიყევი შენზე რამე.
– ემ... მე... სინამდვილეში მე არაფერი მაქვს მოსაყოლი... – მაგნუსმა ცოტა დალია და თვალებით დარბაზი შემოავლო, იმ იმედით, რომ გასასვლეს იპოვიდა.
– ყველა ჩვენგანს გაგვაჩნია ჩვენი ისტორია, – წარმოთქვა ალეკმა ისე რომ თავისი ცეცხლოვანი თვალები მაგნუსისთვის არ მოშორებია. – დარწმუნებული ვარ, რომ შენი ძალიან საინტერესოა.
მოულოდნელად მაგნუსმა იგრძნო თუ როგორ წვეთავდა სისხლი თავში. მას შესძულდა ის ყურადღება, რომელსაც ალეკი უთმობდა, შესძულდა მისი სილამაზე და კიდევ უფრო შესძულდა მისი თავდაჯერებულობა.
– შენ არ შეგიძლია ამაში იყო დარწმუნებული. – უპასუხა ბეინმა და თვალები გააყოლა.
– კარგი, – თქვა ალეკმა. – იმის გამო, რომ შენ საუბარი არ გინდა, მე იმის გაკეთება მომიწევს რასაც არასდროს ვაკეთებ. – მაგნუსმა დაეჭვებული შეხედა ბიჭს. ჯადოქარს ეჭვი ეპარებოდა იმაში, რომ სამყაროში არსებობს ისეთი რამ რაც ალექსანდერ ლაიტვუდს, გახსნილ და არაკომპლექსურიბიჭს არ გაუკეთებია.
– მე ჩემს შესახებ მოგიყვები. ხელი–ხელში?
– კარგი. – გაიფიქრა მაგნუსმა. ალეკის ცხოვრება ალბათ სავსეა გასაოცარი და დასამახსოვრებელი მოვლენებით, იმავე დროს როდესაც თვითონ მაგნუსის ცხოვრებაში არაფერი იყო, ასობით დაკარგული და ადამიანის დაცემული სულების გარდა, რომლებიც დასახმარებლად მიმართავდენ მას.
– არა, – უპასუხა მაგნუსმა. – რა თქმა უნდა, არა! თუ შენს თავზე დაიწყებ მოყოლას, დასასრულისას მე უკვე მოხუცი ვიქნები.
ალეკმა დასალევით სავსე ჭიქა გვერდით გადადო და ხმამაღლა გადაიხარხარა.
– ღმერთო! შენ ყოველთვის იმას ლაპარაკობ რასაც ფიქრობ?
საპასუხოდ ჯადოქარმა მხოლო მხრები აიჩეჩა.
– მე ეს მომწონს! – დაასრულა ლაიტვუდმა, ხოლო თან უფრო მეტი ინტერესით ათვალიერებდა მაგნუსს.
უბრალოდ ვერ გადავიტან! მაგნუსმა თავისი ჭიქა ბარის დახლზე დადო.
– სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა, ალექსანდერ ლაიტვუდ. – ჯადოქარი შეეცადა სუსტად მაინც გაეღიმა. – გთხოვ მაპატიე, მაგრამ მე...
– ღმერთო! – წამოიძახა ალეკმა და თვითონაც დადო თავის ჭიქა. – გეჩქარება? ჩემი საყვარელი სიმღერა!
ალეკი პასუხს არ დალოდებია, ხელი მაგნუსს მოკიდა და საცეკვაო ადგილას გაიყვანა.
– რა? რას აკეთებ? – მაგნუსი პანიკაში ჩავარდა.
ალეკი შეჩერდა, გაიღიმა და სრულიად დამაბრმავებელი იყო.
– ხომ გითხარი, ეს სიმრერა მომწონს.
– მერე რა? გინდა, რომ შენთან ერთად ვიცეკვო?
– ასეც გავთვალე, – წარმოთქვა ალეკმა. ამ მომენტში ის ცოტა გაბრაზებული გამოიყურებოდა. – შენ არ ცეკვავ?
– არა. უცნობებთან და ლ... – მაგნუსმა არ დაასრულა წინადადება, რადგან არ უნდოდა ალეკის გული ეტკინა და კიდევ სრულიად იდიოტი არ გამოჩენილიყო.
– ბიჭებთან ერთად? – ალეკმა მაგნუსის ნაცვლად დაასრულა წინადადება.
– თვალს გადევნებდი, შენ ხომ მოგწონვარ...
მაგნუსმა თვალები აარიდა, იმით გაჯავრებულმა, რომ ამის უარყოფა არ შეეძლო.
– მისმინე, – ალეკი ცოტა შენელდა და თავისი ხმის ტემბრიც უფრო დადაბლდა. – მხოლოდ ერთი ცეკვა! მხოლოდ ამას გთხოვ. და თუ მოგინდება, რაც აქ მოხდება, ყველაფერი ამ დარბაზშივე დარჩება.
პასუხის მოლოდინში ალეკმა სუნთქვა გამართა.
სინამდვილეში, მაგნუსს ჯერ კიდევ ვერ გაეგო ასე მოულოდნელად როგორ ამოტრიალდა მისთვის ეს დღე. ჯერ ის წვეულებიდან გაქცევას ცდილობდა, რომლეზეც არ იყო დაპატიჟებული, ხოლო ახლა ცდილობს გაექცეს ბიჭს რომლისგანაც თვალის მოცილება არ შეუძლია. ის კიდევ უფრო დარწმუნდა, როდესაც ალეკი ღიმილი დაინახა, ამან მას აიძლა მიმხვდარიყო, რომ მას არ სურ გაქცევა, სინამდვილეში მას გაქცევა არ უნდა... მაგნუსმა შეწუხებული ამოისუნთქა.
– კარგი. მაგრამ არ ვარ პასუხისმგებელი ჩემს მოუცერხებელ მოძრაობებზე. – როგორც იქან თქვა ჯადოქარმა და ალეკს ხელი ჩაჰკიდა.
– დარწმუნებული ვარ, რომ შენს პატიებას შევძლებდი. – ალეკის სახეზე ისევ სიცილი აცეკვდა. – მაგრამ იმ შემთხვევაში თუ არ გამიფუჭებ ჩემს საყავრელ ფეხსაცმელებს.
მთელი საღამოს განმავლობაში პირველად დაინახა მაგნუს ბეინის რეალური სიცილი. ისინი საცეკვაო დარბაზის იმ ადგილას მივიდნენ სადაც არც ისე ბევრი ხალხი იყო და თავისუფლად შეეძლოტ ემოძრავათ. ალეკმა ერთი ხელი მაგნუსის მხარზე დადო, ხოლო მეორე ზურგზე. მაგნუსის ხელებმა სწრაფადვე ნახეს თავისი ადგილი, პარტნიორის წელზე. მან არ იცოდა როგორ უნდა მოქცეულიყო ბიჭთან ერთად ცეკვისას, მაგრამ ყველაზე გასაოცარი ის იყო, რომ ის თავს სრულიად თავისულად და კომფორტულად გრძნობდა. ალეკთან ერთად ცეკვა ერთი იყო, ხოლო მეორე მისი გამოხედვა... ჯადოქარმა იოცნება, რომ არასდროს შეწყვიტა მისთვის ყურება, ხოლო მის ხელებში ის თავს დაცულად გრძნობდა. ცეკვის დროს ალეკი ცდილობდა დისტანცია დაეცვა, მსუბუქად იცინოდა, როდესაც მათი მოძრაობა და ტემპი ერთმანეთისას ეწყობოდა. სიმღერა იდეალური იყო, მისი არომატი კი დამათრობელი იყო, ხოლო შეხება თბილი და სასიამოვნო.
– როგორც ჩანს ვიღაცამ მე მომატყუა, – ჩუმად თქვა ალეკმა და მათ შორის სიჩუმე დაარღვია. – შენ დიდებულად ცეკვავხარ.
– ნუ აჭარბებ, – თქვა მაგნუსმა.
– უბრალოდ შენ კარგად იქცევი, მადლობა.
– მადლობა შენ! იმისათვის, რომ ცეკვაზე დამთანხმდი.
ისინი ერთმანეთს უყურებდენ და მათ ირგვლის სხვა არაფერი არსებობდა. მაგნუსმა გაიღიმა და შინაგან გრძნობებს ვეღარ გაუძლო, მათ შორის მანძილი შეამცირა და თავი ალეკს, მხარზე დაადო. ალეკმა ახალი პოზიცია თავისუფლად მიიღო.
მოულოდნელად სიმღერა შეწყდა და ახლა მაგნუსს ძალიან კარგად შეეძლო გაეგონა, ხოლო ყველაზე მთავარი ეგრძნო, თუ როგორ აჩქარებულად ფეთქავდა ალეკის გული.
მაგნუსმა თავი აწია და ირგვლივ მიმოიხედა : მზერა ჯეისაა და კლერიზე შეაჩერა, რომლებიც მათგან არც ისე შორს იმყოფებოდნენ. წითურთმიანი გოგო და მისი მეწყვილეც მათკენ იყურებოდნენ და ჯეისმა თავისი ფართო რიმილით, ხელი აიღო და დიდი თითი უჩვენა ალეკს, ალბათ იმიტომ რომ მეგობრისთვის მხარი დაეჭირა.
სიმრერა დასრულდა მაგრამ არა მათი ურთიერთობა და ის ღამე. მაგნუსი და ალეკი გადაინაცვლნენ კუთხეში, სადაც ჩამოსაჯდომი დივნები იყო. ჯერ ალეკის მეგობრებს შეუერთდნენ, შემდეგ კი განმარტოვებიტ გააგრძელენ.
მაგნუსს ალეკი ძალიან დაკვირვებული ეჩვენა ამ საკითხში სალაპარაკოდ. იგი ბევრ საინტერესო შეკიტხვებს სვამდა და პასუხის მირების უფრო გულწრფელად იღიმოდა. მაგნუსი პირველ რიგში გაოცებული იყო, რომ ალეკს ძალიან მოწესრიგებულად ქონდა წვეულება მოწყობილი. თითოეული დეტალი კარგად იყო მოფიქრებული!
ალეკმა, როგორც ჭეშმარიტმა სტუმართმოყვარე უფროსმა და მტავარმა ორგანიზატორმა, ადგილი გასასვლელთან აირჩია, სადაც თითოეულ სსტუმარს ისტუმრებდა და პირადა უხდიდა მადლობა სმისვლისთვის.
– ეს ნამდვილი მიღწევა იყო! – მაგნუსი ალეკთან მივიდა. – ჩემი მოლოცვა.
– ეს გრანდიოზული პროექტია! – უპასუხა ალეკმა. – მე მხოლოდ წვეულების ორგანიზება მოვახდინე.
– მოკრძალება შენი არ არის, – გაიცინა მაგნუსმა.
– ეს მოკრძალება არ არის. ეს წლის წვეულება იყო, რომლის ორგანიზებაც მე მოვახდინე.
– ასე უფრო კარგია! – მხრები აიჩეჩა ჯადოქარმა. – სინამდვილეში მე დრო კარგად გავატარე, მადლობა.
– არ ღირს. მეც.
ბედნიერი გამოხედვა არასროს ტოვებდა ალეკს : ახლაც კი, დამშვიდობების დროს, ბიჭვს ყველაფერი შეუდარებლად ეჩვენებოდა. მაგრამ თავდაუჯერებლობისა და დისკომფორტის გრძნობა მაგნუსს მოულოდნელად დაუბრუნდა. მაგნუსი თავის გრძნობებში ჩაიძირა და გადაწყვიტა სწრაფად შეეწყვიტა ეს.
მან ფილტვებში ჰაერი შეისუნთქა და რაც შეეძლო მშვიდად ამოისუნთქა.
– ნახვამდის, ალექსანდრ – მაგნუსმა შენობის დატოვებას აუჩქარა.
ახლა ის, ისევ მარტო იყო, შუა ღამით მანჰეტენის ერთ–ერთ ცოცხალ უბანში. თავს იდიოტად გრძნობდა, რომ ამ საღამოს, უფლება მისცა დასაშვების ჩარჩოს მიღმა ყოფილიყო, ხოლო მტავარი, სიმპატიურ ბიჭს უფლება მისცა, მთელი მისი ფიქრები დაეკავებინა. მაგნუს ბეინი იდგა და ცდილობდა თავის გასამართლებელი ეპოვა, როდესაც მის წინ შავი, ელეგანტური ავტომობილი გაჩერდა. ესღა აკლდა! ახლა ტაქსის დაჭერა უფრო რთული იქნებოდა. მაგრამ მოულოდნელან, ავტომობილიდან გამოჩნდა ალეკ ლაიტვუდი და თავდაჯერებული ნაბიჯებით მიემართებოდა ჯადოქრისკენ.
– უკვე გავიფიქრე, რომ კიდევ დაგკარგე, – წარმოტქვა მან, თან თავისი მანქანის კარებს აღებდა. – მაპატიე, რომ გალოდინე, მაგრამ რაღაც საქმეები მქონდა მოსაგავრებელი ინსტიტუტში.
– უკაცრავად? – მაგნუსი გაოგნებული უყურებდა ჯერ ალეკს, შემდეგ კი მანქანის კარებს.
ალეკმა მხრები აიჩეჩა.
– ვცი, ვთქვი, რომ თუ მოგესურვებოდა, ყველაფერი რაც აქ მოხდებოდა, ამ შენობაშივე დარჩებოდა, მაგრამ... ნამდვილად გგონია, რომ მე ასე ჩვეულებრივად გაგიშვებ?
– არა, შენ მართლა გინდა, რომ შენს მანქანაში ჩაჯდე?
– მე... რთული იქნება, სახლში მანქანის გარეშე დაგტოვო. შეუძლებელი არ არის, მაგრამ საკმარისად პრობლემურია.
– არ მინდა წაყვანა, – სწრაფად უპასუხა მაგნუსმა.
– ეს ასეა, მაგრამ მე მინდა, – ალეკმა მაგნუსს შეხედა. – საქმე რაშია? შემიძლია დავიფიცო, რომ ჩვენს შორის ნაპერწკალმა ჩაიარა.
– ამას ასე ვერ დავარქმევდი, – შეშინებული წარმოთქვა ჯადოქარმა.
– არა? – მაგრამ სანამ ალეკი თავისი სიტყვით გამოსვლას დაასრულებდა, გაისმა ხმაურიანი სიგნალის ხმა. ალეკის მანქნაის უკან მდგომმა მძღოლმა, როგორც ჩანს მოთმინება დაკარგა და შეუჩერებლად სიგნალი დაიწყო. ალეკმა ამას დიდი ყურადღება არ მიაქცია, ხოლო მისი გამოხედვა, ღამის ქალაქის ათასობით ცეცხლს ირეკლავდა, ის კიდევ უფრო ნათელი და მბზინავი ჩანდა. კიდევ ერთი სიგნალი.
– იქით უნდა გადახვიდე, – უთხრა მაგნუსმა, თან არ იცოდა სად წაეღო ხელები.
– მართალია, – დაეთანხმა ალეკი.
– შეიშალე? – ახლა ეს ერთი მაქნანა არ იყო, არამედ რამოდენიმე. ეს ყველაფერი ნერვბეის მომშლელი იყო. – ავარიას მოაწყობს! წადი.
– მანქანაში ჩაჯექი, – ალეკსანდრამ ჯესტით შესთავაზა მაგნუს უკან დაჯდომა.
და აი ერთ–ერთმა მძღოლმა ვეღარ მოითმინა და გაშმაგებული ძრავის ხმიანი მანქანით, ადგილს მოწყდა, ალეკის მანქნას გვერდი აუარა და საოცრად გადაურჩა ავარიას პიკაპთან, რომელიც საპირისპირო მხარეს მოდიოდა, ნორმალური სისწრაფით.
მაგნუსი იმედოვნებდა, რომ ახლა მაინც მოვიდოდა გონს და ცოტა ხნის წინ მომხდარ გაანალიზებდა, მაგრამ როდესაც მის გამოხედვა შეეჩეხა, მას ისევ ისეთი მოდუნებული სახის გამომეტყველება ქონდა. სინამდვილეში მაგნუსს ამან შეაშინა, ამიტომ სწრაფად ჩახტა მანქნაში. ალეკმა კმაყოფილებით აღსავსე მიხურა კარები და საპირისპირო მხრიდან შემოურა მანქანას, იმისათვის, რომ საჭის მხარეს მოთავსებულიყო. მან მსუბუქად შეიხედა უკან და ადგილი დაიჭირა. ალეკმა ღრმად შეისუნთქა და ისტერიკული სიცილი ატეხა.
– ცოტაც და... – მისი სახე მოულოდნელად განათდა. როგორც ჩანდა ეს სიტუაცია ბიჭს მხიარული ეჩვენებოდა. მაგნუსი ფიქრობდა, რომ ალეკის საქციელი, მხოლოდ გაღიზიანებს იწვევდა მასში. მაგმა გასაოცარი ის იყო, რომ ბედნიერებისა და აუხსნელი უიფორიის გრძნობა მასაც გადაედო ალეკისგან.
– სულ ცოტაც, – სიცილით დაეთანხმა მაგნუსი.
ალეკს საერთო არ წარმოედგინა, რომ შეეძლო მაგნუსისთვის სიცილი აეძულებინა.
– ესე იგი... – დაიწყო ალესანდრმა, ზოგჯერ მაგნუსისკენ იყურებოდა, მაგრამ ცდილობდა არ ყურადღება არ გაფანტვოდა და გზას უყურებდა. ალეკისთვის ეს რთული აღმოჩნდა, რადგან მაგნუსის ყურება ასეთ სიახლოვეს უფრო სასიამოვნო იყო ვიდრე გზისკენ ყურება. – სად მივდივართ?
– გრინპოინტი, – მაგნუსმა ადგილი დაასახელა.
– ხუმრობ? – კითხვა შეუბრუნა ალეკმა, – ვგიჟდები ბრუკლინზე!
ახლა, როდესაც პორტალი დახურა, მაგნუსს აუცილებლად უნდა მიეხედა იმ საშინელ არსებაზე, რომელიც კლერიმ და ჯეისმა მოკლეს, პარალელური სამყაროდან.
ჯადოქარმა დემონს გაურკვევლად შეხედა : მისი მაგია იმდენი ხანი იყო მიძინებული, რომ ჯერ კიდევ ვერ მოესწრო ბოლომდე მიჩვევა. მაგნუსმა ღრმად ჩაისუნთქა და მოკრებილი ძალებით, დემონის სხეულს აიძულა ჰაერში აორთქლებულიყო – ახლა ეს სხვისი პრობლემაა.
იგი სიამაყით აივსო და კიდევ ერთი ჩასუნთქვით, კიბეზე ასვლა დაიწყო. რამოდენიმე წუთის შემდეგ მაგნუსი, ისევ ცოცხალ წვეულებაზე აღმოჩნდა, სადაც არავინ იცოდა თუ რა საფრთხე ემუქრებოდათ, ცოტა ხნის წინ.
ჯადოქარი გასასვლელისკენ წავიდა და რამოდენიმე წამით გაჩერდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ დაენახა კლარისა და ჯეისი ამ სამყაროდან, რომლებიც ისე იქცეოდნენ თითქოს არაფერი მომხდარა, ხოლო მთავარი – ისინი ბედნიერები იყვნენ. ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდა, იმის გამოკლებით, რომ ახლა მისი მაგია ისევ მასთან ერთად იყო.
ბეინმა ნაბიჯებს აუჩქარა, რადგან ის ამ წვეულებაზე დაუპატიჟებელი სტუმარი იყო, და ის მანამ უნდა გასცლოდა აქაურობას სანამ ვინმეს კითხვები გაუჩნდებოდა. მან ნაბიჯებს აუჩქარა, იქით–აქით მიმოიხედა და ცდილობდა ზედმეტი ყურადღება არ მიექცია, მაგრამ როგორც ჩანს ალეკ ლაიტვუდის გამოხედვისგან მან თავის დაძვრენა ვერ შეძლო.
– როგორ იქნა გიპოვე! – წარმოთქვა ბიჭმა, თან კი მაგნუსს წინ გადაუდგა. – სად დაიკარგე?
მაგნუსმა ფართოდ გააღო თვალები. ახლა მას რაღაც შესაფერისი გასამართლება უნდა მოეფიქრებინა. მან მართლა სცადა რამი მოფიქრება მაგრამ ამისგან არაფერი გამოვიდა.
– მე უნდა წვაიდე – რამოდენიმე ხნის მერე უთხრა მაგნუსმა და გაიწია რათა თავისი გზა გაეგრძელებინა.
ალეკმა გაიცინა და იგივე მიმართულებით გაიწია, ისე რომ მაგნუსსე გზა გადაეღობა და ვერ შერეოდა ხალხის ბრბოს.
– კიდევ რამნდეჯერ შეეცდები ჩემსგან გაქცევას?
– არავისგან გაქცევას არ ვცდილობ, – თქვა მაგნუსმა, ხოლოს მისი ხმა გაბრაზებულივით ჟღერდა.
– კარგია! – წამოიძახა ალეკმა – მაშინ ჩემთან ერთად დალევ?
– მაგნუსმა კიდევ უფრო ფართოდ გააღო თვალები, როდესაც იგრძნო თუ როგორ ჩაჰკიდა ხელი–ხელზე ალეკმა და ბარის დახლამდე მიიყვანა.
ალექსანდრმა დასალევი აიღო და ერთ–ერთი მათგანი მაგნუსს მიაწოდა.
– კარგი, – დაიწყო ალეკმა, თან ფართოდ გაიღიმა. – მაგნუს ბეინ, მომიყევი შენზე რამე.
– ემ... მე... სინამდვილეში მე არაფერი მაქვს მოსაყოლი... – მაგნუსმა ცოტა დალია და თვალებით დარბაზი შემოავლო, იმ იმედით, რომ გასასვლეს იპოვიდა.
– ყველა ჩვენგანს გაგვაჩნია ჩვენი ისტორია, – წარმოთქვა ალეკმა ისე რომ თავისი ცეცხლოვანი თვალები მაგნუსისთვის არ მოშორებია. – დარწმუნებული ვარ, რომ შენი ძალიან საინტერესოა.
მოულოდნელად მაგნუსმა იგრძნო თუ როგორ წვეთავდა სისხლი თავში. მას შესძულდა ის ყურადღება, რომელსაც ალეკი უთმობდა, შესძულდა მისი სილამაზე და კიდევ უფრო შესძულდა მისი თავდაჯერებულობა.
– შენ არ შეგიძლია ამაში იყო დარწმუნებული. – უპასუხა ბეინმა და თვალები გააყოლა.
– კარგი, – თქვა ალეკმა. – იმის გამო, რომ შენ საუბარი არ გინდა, მე იმის გაკეთება მომიწევს რასაც არასდროს ვაკეთებ. – მაგნუსმა დაეჭვებული შეხედა ბიჭს. ჯადოქარს ეჭვი ეპარებოდა იმაში, რომ სამყაროში არსებობს ისეთი რამ რაც ალექსანდერ ლაიტვუდს, გახსნილ და არაკომპლექსურიბიჭს არ გაუკეთებია.
– მე ჩემს შესახებ მოგიყვები. ხელი–ხელში?
– კარგი. – გაიფიქრა მაგნუსმა. ალეკის ცხოვრება ალბათ სავსეა გასაოცარი და დასამახსოვრებელი მოვლენებით, იმავე დროს როდესაც თვითონ მაგნუსის ცხოვრებაში არაფერი იყო, ასობით დაკარგული და ადამიანის დაცემული სულების გარდა, რომლებიც დასახმარებლად მიმართავდენ მას.
– არა, – უპასუხა მაგნუსმა. – რა თქმა უნდა, არა! თუ შენს თავზე დაიწყებ მოყოლას, დასასრულისას მე უკვე მოხუცი ვიქნები.
ალეკმა დასალევით სავსე ჭიქა გვერდით გადადო და ხმამაღლა გადაიხარხარა.
– ღმერთო! შენ ყოველთვის იმას ლაპარაკობ რასაც ფიქრობ?
საპასუხოდ ჯადოქარმა მხოლო მხრები აიჩეჩა.
– მე ეს მომწონს! – დაასრულა ლაიტვუდმა, ხოლო თან უფრო მეტი ინტერესით ათვალიერებდა მაგნუსს.
უბრალოდ ვერ გადავიტან! მაგნუსმა თავისი ჭიქა ბარის დახლზე დადო.
– სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა, ალექსანდერ ლაიტვუდ. – ჯადოქარი შეეცადა სუსტად მაინც გაეღიმა. – გთხოვ მაპატიე, მაგრამ მე...
– ღმერთო! – წამოიძახა ალეკმა და თვითონაც დადო თავის ჭიქა. – გეჩქარება? ჩემი საყვარელი სიმღერა!
ალეკი პასუხს არ დალოდებია, ხელი მაგნუსს მოკიდა და საცეკვაო ადგილას გაიყვანა.
– რა? რას აკეთებ? – მაგნუსი პანიკაში ჩავარდა.
ალეკი შეჩერდა, გაიღიმა და სრულიად დამაბრმავებელი იყო.
– ხომ გითხარი, ეს სიმრერა მომწონს.
– მერე რა? გინდა, რომ შენთან ერთად ვიცეკვო?
– ასეც გავთვალე, – წარმოთქვა ალეკმა. ამ მომენტში ის ცოტა გაბრაზებული გამოიყურებოდა. – შენ არ ცეკვავ?
– არა. უცნობებთან და ლ... – მაგნუსმა არ დაასრულა წინადადება, რადგან არ უნდოდა ალეკის გული ეტკინა და კიდევ სრულიად იდიოტი არ გამოჩენილიყო.
– ბიჭებთან ერთად? – ალეკმა მაგნუსის ნაცვლად დაასრულა წინადადება.
– თვალს გადევნებდი, შენ ხომ მოგწონვარ...
მაგნუსმა თვალები აარიდა, იმით გაჯავრებულმა, რომ ამის უარყოფა არ შეეძლო.
– მისმინე, – ალეკი ცოტა შენელდა და თავისი ხმის ტემბრიც უფრო დადაბლდა. – მხოლოდ ერთი ცეკვა! მხოლოდ ამას გთხოვ. და თუ მოგინდება, რაც აქ მოხდება, ყველაფერი ამ დარბაზშივე დარჩება.
პასუხის მოლოდინში ალეკმა სუნთქვა გამართა.
სინამდვილეში, მაგნუსს ჯერ კიდევ ვერ გაეგო ასე მოულოდნელად როგორ ამოტრიალდა მისთვის ეს დღე. ჯერ ის წვეულებიდან გაქცევას ცდილობდა, რომლეზეც არ იყო დაპატიჟებული, ხოლო ახლა ცდილობს გაექცეს ბიჭს რომლისგანაც თვალის მოცილება არ შეუძლია. ის კიდევ უფრო დარწმუნდა, როდესაც ალეკი ღიმილი დაინახა, ამან მას აიძლა მიმხვდარიყო, რომ მას არ სურ გაქცევა, სინამდვილეში მას გაქცევა არ უნდა... მაგნუსმა შეწუხებული ამოისუნთქა.
– კარგი. მაგრამ არ ვარ პასუხისმგებელი ჩემს მოუცერხებელ მოძრაობებზე. – როგორც იქან თქვა ჯადოქარმა და ალეკს ხელი ჩაჰკიდა.
– დარწმუნებული ვარ, რომ შენს პატიებას შევძლებდი. – ალეკის სახეზე ისევ სიცილი აცეკვდა. – მაგრამ იმ შემთხვევაში თუ არ გამიფუჭებ ჩემს საყავრელ ფეხსაცმელებს.
მთელი საღამოს განმავლობაში პირველად დაინახა მაგნუს ბეინის რეალური სიცილი. ისინი საცეკვაო დარბაზის იმ ადგილას მივიდნენ სადაც არც ისე ბევრი ხალხი იყო და თავისუფლად შეეძლოტ ემოძრავათ. ალეკმა ერთი ხელი მაგნუსის მხარზე დადო, ხოლო მეორე ზურგზე. მაგნუსის ხელებმა სწრაფადვე ნახეს თავისი ადგილი, პარტნიორის წელზე. მან არ იცოდა როგორ უნდა მოქცეულიყო ბიჭთან ერთად ცეკვისას, მაგრამ ყველაზე გასაოცარი ის იყო, რომ ის თავს სრულიად თავისულად და კომფორტულად გრძნობდა. ალეკთან ერთად ცეკვა ერთი იყო, ხოლო მეორე მისი გამოხედვა... ჯადოქარმა იოცნება, რომ არასდროს შეწყვიტა მისთვის ყურება, ხოლო მის ხელებში ის თავს დაცულად გრძნობდა. ცეკვის დროს ალეკი ცდილობდა დისტანცია დაეცვა, მსუბუქად იცინოდა, როდესაც მათი მოძრაობა და ტემპი ერთმანეთისას ეწყობოდა. სიმღერა იდეალური იყო, მისი არომატი კი დამათრობელი იყო, ხოლო შეხება თბილი და სასიამოვნო.
– როგორც ჩანს ვიღაცამ მე მომატყუა, – ჩუმად თქვა ალეკმა და მათ შორის სიჩუმე დაარღვია. – შენ დიდებულად ცეკვავხარ.
– ნუ აჭარბებ, – თქვა მაგნუსმა.
– უბრალოდ შენ კარგად იქცევი, მადლობა.
– მადლობა შენ! იმისათვის, რომ ცეკვაზე დამთანხმდი.
ისინი ერთმანეთს უყურებდენ და მათ ირგვლის სხვა არაფერი არსებობდა. მაგნუსმა გაიღიმა და შინაგან გრძნობებს ვეღარ გაუძლო, მათ შორის მანძილი შეამცირა და თავი ალეკს, მხარზე დაადო. ალეკმა ახალი პოზიცია თავისუფლად მიიღო.
მოულოდნელად სიმღერა შეწყდა და ახლა მაგნუსს ძალიან კარგად შეეძლო გაეგონა, ხოლო ყველაზე მთავარი ეგრძნო, თუ როგორ აჩქარებულად ფეთქავდა ალეკის გული.
მაგნუსმა თავი აწია და ირგვლივ მიმოიხედა : მზერა ჯეისაა და კლერიზე შეაჩერა, რომლებიც მათგან არც ისე შორს იმყოფებოდნენ. წითურთმიანი გოგო და მისი მეწყვილეც მათკენ იყურებოდნენ და ჯეისმა თავისი ფართო რიმილით, ხელი აიღო და დიდი თითი უჩვენა ალეკს, ალბათ იმიტომ რომ მეგობრისთვის მხარი დაეჭირა.
სიმრერა დასრულდა მაგრამ არა მათი ურთიერთობა და ის ღამე. მაგნუსი და ალეკი გადაინაცვლნენ კუთხეში, სადაც ჩამოსაჯდომი დივნები იყო. ჯერ ალეკის მეგობრებს შეუერთდნენ, შემდეგ კი განმარტოვებიტ გააგრძელენ.
მაგნუსს ალეკი ძალიან დაკვირვებული ეჩვენა ამ საკითხში სალაპარაკოდ. იგი ბევრ საინტერესო შეკიტხვებს სვამდა და პასუხის მირების უფრო გულწრფელად იღიმოდა. მაგნუსი პირველ რიგში გაოცებული იყო, რომ ალეკს ძალიან მოწესრიგებულად ქონდა წვეულება მოწყობილი. თითოეული დეტალი კარგად იყო მოფიქრებული!
ალეკმა, როგორც ჭეშმარიტმა სტუმართმოყვარე უფროსმა და მტავარმა ორგანიზატორმა, ადგილი გასასვლელთან აირჩია, სადაც თითოეულ სსტუმარს ისტუმრებდა და პირადა უხდიდა მადლობა სმისვლისთვის.
– ეს ნამდვილი მიღწევა იყო! – მაგნუსი ალეკთან მივიდა. – ჩემი მოლოცვა.
– ეს გრანდიოზული პროექტია! – უპასუხა ალეკმა. – მე მხოლოდ წვეულების ორგანიზება მოვახდინე.
– მოკრძალება შენი არ არის, – გაიცინა მაგნუსმა.
– ეს მოკრძალება არ არის. ეს წლის წვეულება იყო, რომლის ორგანიზებაც მე მოვახდინე.
– ასე უფრო კარგია! – მხრები აიჩეჩა ჯადოქარმა. – სინამდვილეში მე დრო კარგად გავატარე, მადლობა.
– არ ღირს. მეც.
ბედნიერი გამოხედვა არასროს ტოვებდა ალეკს : ახლაც კი, დამშვიდობების დროს, ბიჭვს ყველაფერი შეუდარებლად ეჩვენებოდა. მაგრამ თავდაუჯერებლობისა და დისკომფორტის გრძნობა მაგნუსს მოულოდნელად დაუბრუნდა. მაგნუსი თავის გრძნობებში ჩაიძირა და გადაწყვიტა სწრაფად შეეწყვიტა ეს.
მან ფილტვებში ჰაერი შეისუნთქა და რაც შეეძლო მშვიდად ამოისუნთქა.
– ნახვამდის, ალექსანდრ – მაგნუსმა შენობის დატოვებას აუჩქარა.
ახლა ის, ისევ მარტო იყო, შუა ღამით მანჰეტენის ერთ–ერთ ცოცხალ უბანში. თავს იდიოტად გრძნობდა, რომ ამ საღამოს, უფლება მისცა დასაშვების ჩარჩოს მიღმა ყოფილიყო, ხოლო მტავარი, სიმპატიურ ბიჭს უფლება მისცა, მთელი მისი ფიქრები დაეკავებინა. მაგნუს ბეინი იდგა და ცდილობდა თავის გასამართლებელი ეპოვა, როდესაც მის წინ შავი, ელეგანტური ავტომობილი გაჩერდა. ესღა აკლდა! ახლა ტაქსის დაჭერა უფრო რთული იქნებოდა. მაგრამ მოულოდნელან, ავტომობილიდან გამოჩნდა ალეკ ლაიტვუდი და თავდაჯერებული ნაბიჯებით მიემართებოდა ჯადოქრისკენ.
– უკვე გავიფიქრე, რომ კიდევ დაგკარგე, – წარმოტქვა მან, თან თავისი მანქანის კარებს აღებდა. – მაპატიე, რომ გალოდინე, მაგრამ რაღაც საქმეები მქონდა მოსაგავრებელი ინსტიტუტში.
– უკაცრავად? – მაგნუსი გაოგნებული უყურებდა ჯერ ალეკს, შემდეგ კი მანქანის კარებს.
ალეკმა მხრები აიჩეჩა.
– ვცი, ვთქვი, რომ თუ მოგესურვებოდა, ყველაფერი რაც აქ მოხდებოდა, ამ შენობაშივე დარჩებოდა, მაგრამ... ნამდვილად გგონია, რომ მე ასე ჩვეულებრივად გაგიშვებ?
– არა, შენ მართლა გინდა, რომ შენს მანქანაში ჩაჯდე?
– მე... რთული იქნება, სახლში მანქანის გარეშე დაგტოვო. შეუძლებელი არ არის, მაგრამ საკმარისად პრობლემურია.
– არ მინდა წაყვანა, – სწრაფად უპასუხა მაგნუსმა.
– ეს ასეა, მაგრამ მე მინდა, – ალეკმა მაგნუსს შეხედა. – საქმე რაშია? შემიძლია დავიფიცო, რომ ჩვენს შორის ნაპერწკალმა ჩაიარა.
– ამას ასე ვერ დავარქმევდი, – შეშინებული წარმოთქვა ჯადოქარმა.
– არა? – მაგრამ სანამ ალეკი თავისი სიტყვით გამოსვლას დაასრულებდა, გაისმა ხმაურიანი სიგნალის ხმა. ალეკის მანქნაის უკან მდგომმა მძღოლმა, როგორც ჩანს მოთმინება დაკარგა და შეუჩერებლად სიგნალი დაიწყო. ალეკმა ამას დიდი ყურადღება არ მიაქცია, ხოლო მისი გამოხედვა, ღამის ქალაქის ათასობით ცეცხლს ირეკლავდა, ის კიდევ უფრო ნათელი და მბზინავი ჩანდა. კიდევ ერთი სიგნალი.
– იქით უნდა გადახვიდე, – უთხრა მაგნუსმა, თან არ იცოდა სად წაეღო ხელები.
– მართალია, – დაეთანხმა ალეკი.
– შეიშალე? – ახლა ეს ერთი მაქნანა არ იყო, არამედ რამოდენიმე. ეს ყველაფერი ნერვბეის მომშლელი იყო. – ავარიას მოაწყობს! წადი.
– მანქანაში ჩაჯექი, – ალეკსანდრამ ჯესტით შესთავაზა მაგნუს უკან დაჯდომა.
და აი ერთ–ერთმა მძღოლმა ვეღარ მოითმინა და გაშმაგებული ძრავის ხმიანი მანქანით, ადგილს მოწყდა, ალეკის მანქნას გვერდი აუარა და საოცრად გადაურჩა ავარიას პიკაპთან, რომელიც საპირისპირო მხარეს მოდიოდა, ნორმალური სისწრაფით.
მაგნუსი იმედოვნებდა, რომ ახლა მაინც მოვიდოდა გონს და ცოტა ხნის წინ მომხდარ გაანალიზებდა, მაგრამ როდესაც მის გამოხედვა შეეჩეხა, მას ისევ ისეთი მოდუნებული სახის გამომეტყველება ქონდა. სინამდვილეში მაგნუსს ამან შეაშინა, ამიტომ სწრაფად ჩახტა მანქნაში. ალეკმა კმაყოფილებით აღსავსე მიხურა კარები და საპირისპირო მხრიდან შემოურა მანქანას, იმისათვის, რომ საჭის მხარეს მოთავსებულიყო. მან მსუბუქად შეიხედა უკან და ადგილი დაიჭირა. ალეკმა ღრმად შეისუნთქა და ისტერიკული სიცილი ატეხა.
– ცოტაც და... – მისი სახე მოულოდნელად განათდა. როგორც ჩანდა ეს სიტუაცია ბიჭს მხიარული ეჩვენებოდა. მაგნუსი ფიქრობდა, რომ ალეკის საქციელი, მხოლოდ გაღიზიანებს იწვევდა მასში. მაგმა გასაოცარი ის იყო, რომ ბედნიერებისა და აუხსნელი უიფორიის გრძნობა მასაც გადაედო ალეკისგან.
– სულ ცოტაც, – სიცილით დაეთანხმა მაგნუსი.
ალეკს საერთო არ წარმოედგინა, რომ შეეძლო მაგნუსისთვის სიცილი აეძულებინა.
– ესე იგი... – დაიწყო ალესანდრმა, ზოგჯერ მაგნუსისკენ იყურებოდა, მაგრამ ცდილობდა არ ყურადღება არ გაფანტვოდა და გზას უყურებდა. ალეკისთვის ეს რთული აღმოჩნდა, რადგან მაგნუსის ყურება ასეთ სიახლოვეს უფრო სასიამოვნო იყო ვიდრე გზისკენ ყურება. – სად მივდივართ?
– გრინპოინტი, – მაგნუსმა ადგილი დაასახელა.
– ხუმრობ? – კითხვა შეუბრუნა ალეკმა, – ვგიჟდები ბრუკლინზე!